Skip to content

Waaraan talenten zich ontwikkelen, versus op aanbod gebaseerde ontwikkeltrajecten

1 oktober 2010
Een stroom van boeken golft uit de bibliotheek van Madrid

Uit alle onderzoek en literatuur is het volkomen helder dat talenten zich ontwikkelen aan de banen en projecten die zij uitvoeren. Geef een talent een voldoende mate van eigen verantwoordelijkheid en een ambitieus te behalen resultaat en feitelijk is de professionele en persoonlijke ontwikkeling al een feit. Niets meer aan doen dus.
Hoe sterk in contrast staat daarop de visie in leren en opleiden. Er moet juist veel gedaan worden, veel geleerd, veel ontwikkeld. Een relatie vertelde me laatst trots dat hun nieuwe talenten in hun eerste jaar 55 opleidingsdagen krijgen aangeboden. Een kwart van de werkbare dagen per jaar, besteed aan opleiden!
Hoe prachtig ons vakgebied ook is, slechts 20% van de opleidingsinspanningen ressorteert enig resultaat. Terugvertaald naar het voorbeeld, de talenten van deze relatie leren in hun eerste jaar 10 dagen effectief. Ze verliezen dus 45 werkdagen waaraan ze zich in de praktijk hadden kunnen ontwikkelen.
Met collega’s mijmerend over dit opmerkelijke gegeven, kom ik tot de conclusie dat we – ook bij zelfsturende, zelfdeterminerende, zelfredzame, intelligente en ambitieuze talenten – vooral aanbodgericht over leren en opleiden denken. Wat talenten aan actuele (ontwikkel)vragen opdoen in hun werk, krijgt veel minder aandacht. Als het al aandacht krijgt, dan wordt die op voorhand aangeboden door mentoren, coaches, intervisie, supervisie, carrièrebegeleiding, noem maar op.
Het is de vraag of de jongste generatie Y die deze programma’s instroomt, zich niet onmiddellijk bekneld voelt door deze geprogrammeerde aanpak. Zou er een methodiek zijn waaraan talenten zich ontwikkelen die gebaseerd is op het gegeven dat deze talenten leiders en beslissers zijn? Een aanpak die ervan uitgaat dat talenten ook hun eigen leren heel goed zelf kunnen vormgeven?!

5 reacties leave one →
  1. 12 oktober 2010 09:50

    Je vraag in de laatste alinea doet me denken aan de goede oude Krisnamurti. Hij gebruikte het concept ‘leren in vrijheid’ vanuit de overtuiging dat leren onder dwang niet veel doet. Hij deed niet veel meer dan gesprekken voeren met bijvoorbeeld groepen jongeren. Vroeg naar wat hen bezig hield, hoe ze daar in stonden, wat ze ermee deden. Hij stelde hun denkroutines op de proef en bracht daar met veel compassie en wijsheid ruimte in aan waardoor nieuw denken kon ontstaan, met nieuwe emoties en anders handelen. Als hij weer eens terug kwam stelde hij dezelfde vragen weer. Geen dawng, wel interesse, betrokkenheid, emphatie.
    In mijn ‘therapie’groepen komen deelnemers uit vrije keus. Ze willen ietd leren over zichzelf en hun omgang met anderen. Ik werk dan 1 á 1 1/2 uur met één persoon in de groep. Wat me opvalt is dat de anderen in die tijd minstens net zoveel leren als degene die in het middelpunt staat. Naar mijn beleving heeft dat alles te maken met de betrokkenheid op elkaar die in zo’n intieme omgeving ontstaat. Wat je diep raakt vergeet je niet gauw. Dat worden levenslessen. Zulke lessen worden min of meer vanzelf leidraad voor je handelen, je kunt en wilt niet anders meer.
    Leren en geraakt zijn in het leren. Dat is ook waarom je die ene onderwijzer van de lagere school zo goed herinnert. En een ander helemaal niet.
    In trainingen, veel coachingsmodellen en onderwijs hebben we van leren een aardige karikatuur gemaakt. Het moet praktisch, meetbaar, resultaatgericht en nog meer van dat fraais. Zeker Evert, daat slaan we de plank behoorlijk mee mis. Jammer van al die inspanning. Ik ben daarom al jaren geen trainer meer maar wel facilitator van leren, leerprocessen en leer omgevingen waar in vrijheid geleerd kan worden.

    • 13 oktober 2010 11:02

      beste Hans, ik wil je hartelijk bedanken voor je zorgvuldige reactie op mijn blog. Het is mij in het bloggen om dit goede gesprek op afstand te doen. Ik neem een mooie leeropbrengst uit jouw reactie mee. Ik streef leren te brengen naar de leefregel van W.B. Yeats “Education is not the filling of a pail, but the lighting of a fire”. En daarin ligt een mysterie in het leren verborgen. Je noemt het in je reactie ‘leren en geraakt zijn in het leren’: ik herken dat zeker. Hartelijke groet, Evert Pruis

  2. 5 oktober 2010 13:27

    Ha Evert, kan me als professional die in verschillende organisaties heeft gewerkt me hier erg in vinden! Bij de laatste werkgever kregen we wel ieder een eigen budget om te besteden. 0 euro ging daarvan bij mij naar training…

  3. Joyce Kreijne permalink
    3 oktober 2010 10:52

    Mooie blog Evert! Dit betekent volgens mij dat we de voorwaarden moeten creeren waaronder talent tot wasdom kan komen. Mischien wel juist geen nieuwe methodiek maar vooral “vrije ruimte”. Belangrijk is om (leer) behoefte tijdens het werk snel te kunnen realiseren en vooral veel werkopdrachten moeten genereren waarlang talent zich kan ontwikkelen. Ultime vorm van werkleren lijkt me!

Trackbacks

  1. Van virtueel klaslokaal naar workshopruimte en weer terug « Over Ontwikkelen en Opleiden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: