Skip to content

De verleiding van het vastleggen

24 oktober 2010

Ik heb al zeven weken geen fotocamera bij me – uitgeleend aan een globetrottende zoon. Maar nog steeds betrap ik mezelf op de impuls: ‘Wat ik nu zie, MOET ik vastleggen!’

Het is nu bijvoorbeeld vrijdagavond 22 oktober, 18.43 uur. Aan de achterkant van mijn flat zie ik de lucht oranjegeel en er hangen losse donkere wolken. Ze gaan samenpakken boven Amsterdam want de wind drijft hen richting binnenstad. Hoe meer die kant op, hoe groter de verdichting. Als ik naar de voorkant van de flat loop, licht Durgerdam op. Nog net. Over een paar minuten is daar alleen nog twinkeling en lijnenspel. Ik woon op IJburg in Amsterdam, en de weerkaatsing van het licht in het water maakt scherpe contouren.

Nu ik niet meer aan de impuls –Vastleggen! veel te mooi om verloren te laten gaan! – kan toegeven, valt mij de kracht ervan op. De impuls om te conserveren, te bewaren. Maar voor welk later dan?

Ik had een oom die zijn vakanties alleen beleefde door het oog van zijn camera, en ik begroet dagelijks en met brede grijns al die Amerikanen en Japanners hier in Amsterdam die pas thuis zullen merken waar ze geweest zijn. Maar dat ik ook zelf zo bezig was met ‘vastleggen voor later’, nee – dat wist ik niet.

Voor welk later dan?

Voor elk vermeend later geef ook ik de ervaring van het hier en nu kennelijk heel makkelijk prijs. Zo subtiel is de verleiding, de gehechtheid van het vastleggen.

Helma Ton.

Advertenties
2 reacties leave one →
  1. 25 oktober 2010 05:58

    Wat een herkenbare ervaring! Sinds ik mijn nieuwe fototoestel heb, besteed ik tijdens een dagje uit soms meer tijd aan het maken van foto’s, dan aan de kinderen. Thuis popel ik om mijn foto’s op m’n computerscherm te zien, om ze vervolgens te archiveren en er meestal niets meer mee te doen. Sinds ik me daarvan bewust werd, laat ik het toestel soms bewust thuis. Aan de andere kant heeft dit toestel mij ook geholpen om anders naar de dingen te kijken. Licht, compositie, kleur: ik zie het allemaal veel bewuster dan voorheen. Ook als ik geen fototoestel bij me heb…

  2. 24 oktober 2010 19:46

    Hoi Sibrenne,

    Heel herkenbaar, het spanningsveld tussen het vastleggen en het genieten van hetzelfde moment. Vandaag heb ik mijn zoon van 3 jaar door de videocamera vastgelegd toen hij met veel gevoel voor drama verhaalde over circus Renz waar we de dag ervoor geweest zijn. Er waren leeuwen, aaarchhh en krokodillen, whhaaah en toen kwam de politie, “kom maar mee jij clown” en zo ging dan wel 5 minuten door. Juist door het vastleggen ervan genoot ik des te meer bewust van dit prachtige moment en realiseerde ik me dat ik het gelukkig heb vastgelegd….voor later. Dus met enig bewustzijn kan het wel: genieten en vastleggen voor later. Godzijdank, net op tijd!

    Jacqueline

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: