Skip to content

Binnen de lijntjes kleuren

1 november 2010

Gisteren zag ik op internet een lezing van Ken Robinson. Hij vertelt daar op aanstekelijke wijze over de manier waarop ons huidige onderwijssysteem is gericht op conformisme en standaardisatie. Het onderwijs is volgens Robinson vooral gericht op het klaarstomen van kinderen om hun plaats in te nemen in de economie van de 21ste eeuw. Centraal staan het verwerven van kennis en intellectuele, academische vaardigheden.  Hij zegt daarover letterlijk ‘we are trying to meet the future by doing what we did in the past’. Wat we echter nodig hebben is creativiteit en wat hij ‘divergent thinking’ noemt. Divergent denken is het vermogen om vele verschillende antwoorden te zien op een vraag, of vele manieren zien waarop je een vraag kunt interpreteren. Het vermogen om non-lineair, lateraal te denken.

En het is nu juist deze competentie die onze kinderen in het huidige onderwijssysteem afleren. Robinson haalt onderzoek aan dat laat zien dat dit vermogen tussen 3 en 15 jaar bij de meesten van ons sterk afneemt. Op school leren we dat er op een vraag maar één goed antwoord mogelijk is.

En dat beperkt zich niet alleen tot vakken als rekenen en taal. Zo kregen mijn vrouw en ik tijdens het 10-minuten gesprek op de school van onze zoon te horen, dat hij het prima deed , maar dat hij nog wel moest leren om goed te kleuren, netjes tussen de lijntjes en één kant op. Mijn zoon, met zijn 8 jaar gelukkig nog steeds een creatieve en originele geest, hield namelijk van wild krassen en dat was natuurlijk niet hoe het hoorde.

Een paar weken geleden werd ik zelf pijnlijk geconfronteerd met mijn eigen onvermogen om divergent te denken. Samen met een collega verzorgde ik twee workshops voor leerkrachten. We hadden een mooi programma waarin we de deelnemers iets wilde laten ervaren van het Wilde Leren.  Bij de eerste groep lukte dat redelijk goed, ze lieten zich meevoeren op het door ons uitgestippelde pad. Maar bij de middaggroep liep dat heel anders. Al snel bleek dat de deelnemers met brandende vragen zaten waarover ze wilde praten. En dat paste niet in ons plan. Ik zag en voelde wat er gebeurde , maar was op dat moment niet in staat om te schakelen. Ik zat vast in mijn eigen aanpak, mijn eigen programma. Ik voelde dat ons plan niet paste, dat het niet aansloot, maar kon op dat moment gewoon niks anders bedenken. Het was alsof juffrouw van Hoek, mijn juf van de eerste klas, in mijn oor fluisterde: “wel mooi binnen de lijntjes kleuren Dré”.

Het klinkt plat, maar de kern van het faciliteren van leerprocessen is dat je het leerproces faciliteert. De nadruk ligt op het leerproces, het faciliteren is ondergeschikt, een instrument, hulpmiddel. Dit vraagt van mij dat ik volledig open sta, met hoofd, hart en handen beschikbaar ben om de levende leerimpuls die zich nu aandient op te pikken en te ondersteunen.

Maar hoe zit het dan met professionaliteit en methodiek? Mooi onderwerp voor de volgende keer?

Ik hou van mooi binnen de lijntjes kleuren en van wild krassen.

Dré Kloks

3 reacties leave one →
  1. 21 november 2010 21:18

    Het verhaal wordt nog pakkender, als je dit RSA filmpje ervan bekijkt.

    http://comment.rsablogs.org.uk/videos/

  2. 6 november 2010 13:04

    Hoi Dre,
    Mooi verhaal….!
    Groet,
    Johan

Trackbacks

  1. In gevecht met CoZoLo « Over Ontwikkelen en Opleiden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: