Skip to content

Over zandpaadjes en snelwegen

20 november 2010

In de sportschool hoor ik onbedoeld een gesprek tussen twee heren. Het gaat over de route naar Drachten. Gaan we via de A6, A27 of…Onbedoeld wil ik me er mee gaan bemoeien. Dat bemoeizuchtige zit ook wel een beetje in me maar het wordt versterkt door het onderwerp. Sinds de jaren 90 ben ik op pad, 30.000 km per jaar en naar alle uithoeken in Nederland, van Groningen naar Maastricht en van Emmen naar Goes. Soms zelfs op een dag. Mijn neuronen raken dus direct geprikkeld door zo’n onderwerp  als het vinden van de juiste weg . Ik zie de route onmiddellijk voor me: het snelste gaat het door de polder, daar kun je ook nog goed doorrijden en dan na het verkeersplein Joure rechtsaf. Je zal er maar mee behept zijn, een landkaart in je hoofd. Wat er in mijn hersenen is ontstaan is een snelweg aan informatie over de wegen in Nederland.

Met de neuronen in mijn hoofd is hetzelfde gebeurt als bij die Londense taxichauffeurs die bij een examen alle straten uit het hoofd moesten kennen voordat ze de taxi in mochten. In de FMRI was duidelijk het grote gebied te herkennen waarin de ruimtelijke oriëntatie is gelokaliseerd. De taxichauffeurs hadden door de kennis van deze straten een groter gebied dan normaal was. Margriet Sitskoorn noemt dit de plasticiteit van de hersenen. Verder geldt dat wat we veel gebruiken zich ook meer ontwikkeld en we hebben ook een lichtelijke voorkeur voor het pad wat we veel gebruiken.

Gemakshalve maken we van die snelwegen in ons hoofd makkelijker gebruik dan van de zandpaadjes. De neuronen die we nog niet zo vaak met elkaar verbonden hebben. Qua wegenkennis heb ik akelig wat zandpaadjes als ik in het buitenland en dan vooral in linksrijdende landen mijn weg moet zoeken. Dat gaat een stuk minder soepel. In ons brein gaat dat net zo.

Die zandpaadjes in ons hoofd zijn het startpunt van leren, na veel herhaling wordt ook het zandpaadje op een gegeven moment een snelweg en beheersen we het kunstje.

Wat nu te doen in organisaties als we de mensen van de snelweg af willen? Als we docenten uit hun comfortzone willen trekken of een cultuur in een organisatie willen veranderen?

Een CVB voorzitter van een MBO school vroeg het me laatst: hoe krijg ik mijn docenten het zandpaadje op? Hoe laat ik ze zien dat ze moeten veranderen. Het antwoord is simpel, moedig mensen aan om een ander pad te kiezen, soms is dat niet jouw pad maar dat geeft niet. Elke positieve ervaring met een zandpad is er een!

In de sportschool heb ik me (het was een overwinning) dan ook niet bemoeid met de heren. Iedereen heeft recht op zijn eigen zandpaadje, je eigen weg zoeken is zo slecht nog niet!

No comments yet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: