Skip to content

Learning in London

23 december 2010
by

Kerstgala heeft hij en daarvoor moet hij er heel goed uit zien, mijn zoon van vijftien.
Een colbertje kocht hij al met zijn vader. Met mij wil hij nieuwe schoenen kopen; galaschoenen wel te verstaan. En hij weet al bij welke winkel: Shoebaloo op het Koningsplein. Voor mensen die deze winkel niet kennen: dat is een winkel waar alleen maar über hippe klanten komen die daar schreeuwend dure schoenen kopen in het bijzijn van heel cool personeel. Voor mijn zoon is het ‘the place to be’, ik voel me er helemaal niet op mijn gemak. Maar goed, je hebt wat over voor je zoon.

Door het gure winterweer is het extreem rustig in de stad. Ik spreek mezelf moed in: bij Shoebaloo zullen ze vast reikhalzend uitkijken naar klanten en blij zijn met onze komst. Niets van dat alles. We worden geeneens opgemerkt. Er staat drie man/vrouw personeel in de winkel en wij zijn de enige klanten, maar wij krijgen geen aandacht. Zelfs oogcontact kan er niet af. Het verkopend personeel heeft het namelijk heel erg druk met elkaar. We kunnen hun gesprek goed volgen. De een gaat vanavond uit en de ander krijgt bezoek, terwijl nummer drie op een belangrijk telefoontje zit te wachten. Mijn zoon heeft ondertussen schoenen gevonden die hij graag wil passen. Hij moet met zijn favoriete schoen helemaal naar de andere kant van de winkel lopen en ruw hun gezellige onderonsje onderbreken. De dichtst bij staande verkoopsters maakt zich met zichtbare tegenzin los van haar collega’s en sloft naar achter op zoek naar het gevraagde paar. Mijn zoon vindt de schoenen prachtig, maar twijfelt over de maat. Vragend kijkt hij naar de verkoopster. Haar reactie getuigt van een enorm verkooptalent. Op 5 meter afstand ziet zij dat de schoen prima zit, want hij loopt namelijk uit. Nu wordt het mij toch wat al te gortig. Demonstratief sta ik op, druk op de schoenneuzen en voel waar zijn tenen zitten, zoals ik andere schoenenverkopers ooit heb zien doen. Mijn zoons twijfel over de maat duurt voort; hij wil ook nog een grotere maat proberen. Dat is te veel voor het coole meisje; ze vraagt haar mannelijke collega het van haar over te nemen en verdwijnt schielijk achter de coulissen. Hoewel mijn zoon niet stinkt en geen afschrikwekkend uiterlijk heeft, posteert ook hij zich op enkele meters afstand en kijkt toe.

Gelukkig heb ik een coole zoon. Hij trekt zich niets aan van de verkopers van Shoebaloo. Hij beslist en ik betaal. In de Kerstvakantie gaat hij werken om zijn schoenen te kunnen afbetalen, bij America Today als verkoper. Ik hoop van harte dat hij het beter doet dan zijn collega’s bij Shoebaloo. Hij twijfelt daar niet aan. Onlangs is hij beoordeeld door een mystery shopper van het hoofdkantoor. Hij kreeg een positieve beoordeling, waar hij heel trots op is, maar wat hij nu precies goed deed, kan hij mij niet navertellen. Met weemoed denk ik terug aan mijn recente shopervaring in Londen. Niet alleen de warenhuizen zijn daar overweldigend, maar ook het personeel. Daar werken mensen die aardig tegen jou zijn en die jou proberen te helpen bij het doen van een goede aankoop. Ze eten geen kauwgom, werpen geen verveelde blikken en houden geen onderonsjes met collega’s. In Londen is winkelen leuk. Ik droom van een groots jobrotatie project tussen de retail in Londen en Amsterdam. Laat een deel van onze coole verkopers alsjeblieft een weekje werken in een winkel in Londen en haal verkopers uit Londen naar hier. Daar kan geen salestraining tegenop.

Advertisements
No comments yet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: