Skip to content

Nooit bang voor de tandarts

30 augustus 2011

Gisteren las ik een leuk stukje in de krant: als kinderen een prik krijgen, helpt afleiding tegen de pijn. Mijn tandarts in Den Haag weet dat allang. Mijn dochter is 5 als ze een gaatje heeft dat gevuld moet worden. Voor haar is de tandarts tot dan toe één groot feest en dat wil ik graag zo houden. Daarom bel ik de tandarts voor de behandeling en zeg ‘ik wil dat ze goed verdoofd wordt!’  – want zelf heb ik als kind tranen van pijn gehuild in de tandartsstoel. De tandarts reageert begripvol maar ferm. ‘Ik snap dat u wilt dat uw dochter geen pijn heeft, maar kunt u aan mij overlaten of ik haar verdoof of niet?’ Ik stem toe.

Het is zover, ik houd mijn hart vast. Dochter niet: die huppelt de stoel in. Als het moment van boren is aangebroken, pakt de tandarts de boor en laat hem zien aan mijn dochter. ‘Kijk, zie je dit? Hiermee kan ik tekenen! Zal ik je eens laten zien hoe dat gaat? Geef je nagel maar, dan ga ik daar een gezichtje op maken.’ Dochter steekt haar hand uit en zorgvuldig maakt de tandarts eerst één oogje, dan een ander oogje en dan het mondje. Dochter glundert: wauw, een gezichtje op haar nagel! De tandarts gaat door: ‘Dan ga ik nu een gezichtje maken op je kies, lijkt je dat leuk?’ Ja, natuurlijk is dat leuk, een gezichtje op je kies! En zo boort de tandarts: ‘Kijk maar naar het gezichtje op je nagel: ik ga nu op je kies het ene oogje boren.’ En terwijl ze boort, vertelt ze wat ze doet: ‘Zo, dit wordt echt een mooi oogje zeg. Nog even dit afmaken, nou prachtig hoor, het linkeroogje is bijna klaar!’ Dochter vindt het fantastisch, is tijdens de behandeling alleen maar bezig met dat prachtige gezichtje dat ontstaat op háár kies en spert na afloop voor iedereen haar mond wagenwijd open om het te laten zien.

Wat een tandarts!

En natuurlijk kan ik het niet laten de link te leggen met trainingen. Want ook daar is het soms spannend: als iemand iets probeert en het lukt niet; als je vraagt wie er wil oefenen en de stilte maar voortduurt; als er alleen maar negatieve feedback komt; als je zelf vastloopt in je verhaal; als iemand een rotopmerking maakt.  Ik leer van de tandarts twee lessen.

  • Ga er niet bij voorbaat van uit dat zo’n situatie te veel pijn gaat doen en dat verdoven nodig is. Zeg dus niet ‘dit is misschien even spannend, maar daar leer je van’ of ‘nu gaan we iets spannends doen’. Daarmee geef je de verkeerde suggestie.
  • Als het pijn doet, leid dan af! Ik vind humor daarvoor een perfect middel: je haalt de angel uit de pijn en lacht er samen om. De aandacht gaat uit naar de lol en niet naar de pijn. En daarna kunnen mensen weer ontspannen leren.
Advertisements
One Comment leave one →
  1. 30 augustus 2011 13:30

    Fijne blog! Dank, Martijn

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: