Skip to content

Deutschland und das Misstrauen

10 september 2011

Wantrouwen als karakterstructuur

Als toerist was ik deze zomer een week te gast in die indrukwekkende, dynamische en ondernemende hoofdstad van onze oosterburen.
Je ontkomt er niet aan: in Berlijn heeft elke plek en elk gebouw een geschiedenis, en die geschiedenis is beladen: vanaf de jaren ’30 werden er bizarre plannen gesmeed door meneer Adolf Hitler en de Nationaal Socialistische partij om controle uit te oefenen op de structuur van de samenleving, de bevolking en specifiek de Joodse gemeenschap. Wie niet meedeed moest de consequenties dragen. Hoever dat ging hoef ik hier niet te herhalen…

Na al die mega-ellende werd daar opeens een muur als psychopathische maatregel ingezet: prikkeldraad werd uitgerold en van de ene dag op de andere konden Oostberlijners niet meer naar het westen, en west niet meer naar oost.
Na 30 jaar bleek dat de angstvallig beschermde en bewaakte samenleving van de DDR niet meer stand te houden en in 1989 viel de muur. De wende begon met vreugde, feest en champagne.
DDR en Bondsrepubliek werden weer één land en één volk. Ossis en Wessies omarmden elkaar en gingen herenigd samen leven en werken… totdat de Ossis de solidariteit van hun oude DDR gingen missen en bang waren voor verandering; voor de Wessies die hun oude huis en haard overnamen. De Wessies verweten de Ossis dat ze alsmaar klaagden terwijl ze meer pensioen ontvingen.

Een klassiek begin van tweedeling… Op een dieper niveau gaat tweedeling over wantrouwen in eenheid. Niet durven ‘verenigen’ met elkaar in een systeem, organisatie of samenleving, uit angst voor controleverlies. De verschillen van mens tot mens zijn in wezen niet bedreigend maar juist inspirerend en behoren tot de natuurlijke optelsom van ons divers universum. Hoe moeilijk is pragmatische eenwording toch…
Tweedeling begint in het hoofd, begint in het denken. ‘Jij bent anders dan ik en trouwens, ik vind dat jij het niet goed doet. Mijn manier is beter!’, Zo stel ik me boven de ander. En dat is een stap verwijderd van het heersen over het doen en laten van de ander. De psychopathische neiging is hier: ik wantrouw de ander in zijn doen en laten, maar als ik zorg dat de ander doet wat ik wil, dan heb ik controle en voel ik me veilig.
Uiteindelijk gaat het over een gebrek aan zelfvertrouwen: ik ben bang dat ik niet stevig genoeg ben wanneer de ander anders is en dus bedreigend voor mijn evenwicht.
Bij verdedigingsmechanismen en patronen geldt: je kunt een neiging niet zomaar loslaten, dit mechanisme heeft je ooit geholpen om te overleven. Wat je wel kunt doen om daarin te ontspannen is een volwassen houding aannemen: situaties en handelingen tegemoet treden met (zelf)vertrouwen. Vertrouwen dat de nieuwe en voor jou onbekende situatie iets goeds en iets leerzaams oplevert. De wereld vergaat niet als jij niet ingrijpt of iets van je grip verliest. Dat is nieuw, want je bent het niet gewend. Dus oefen in kleine stapjes, dan breekt het vertrouwenslijntje niet…

3 reacties leave one →
  1. Carry Meijs permalink
    26 september 2011 19:37

    Wat een muur om te overwinnen he? Hoe zit het met slechte ervaring waaruit wantrouwen ontstaat?
    Carry.

  2. Marc permalink
    19 september 2011 09:40

    Hoi Johan, weer een interessant inzicht. De Berlijnse muur blijft een inspirerend stukje geschiedenis.

    Groeten, inmiddels weer uit Nederland,
    Marc

Trackbacks

  1. Reverse Mentoring « Over Ontwikkelen en Opleiden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: