Skip to content

Goudzoekers van het brein? – Nee, het beste uit drie werelden!!

10 april 2012

Weer even een korte waarschuwing: ook deze blog had ik geruime tijd geleden gefabriceerd. Ik leefde in de naïeve overtuiging deze ook deugdelijk te hebben gepubliceerd. Niet dus… Echter, zoals nu blijkt, moet er een hogere macht in het spel zijn geweest., want na mijn vorige twee blogs (Constructivisme-bestrijding en Lentekriebels) is dit niet eens zo’n onlogisch vervolg. Zeker omdat het de eerste stap is van een serie, waarin ik jullie ga meenemen in impliciet (natuurlijk) leren voor volwassenen.  Dus deze tekst komt nu met de juiste timing. Bovendien word ik nu, nadat de vorige twee teksten best amusant waren, een stuk serieuzer. Waarom dat nou weer? Nou (en ook daar speelt de hogere  macht mij in de kaart door de volgorde-verdraaiing van mijn blogs), ik heb jullie met die laatste blogs al een beetje getracteerd op een techniek van impliciet leren: leren in analogieën.

 

Ik had al (in eerdere blogs) mijn beklag gedaan over het simplisme waarmee opleiders breinkennis toepassen in  opleidingen en trainingen. En ook over het gemak waarmee trainingen worden ontworpen juist zonder enige rekening te houden met het functioneren van het brein. En dan heb ik ook nog eens aangekondigd licht in de duisternis te brengen. Goed dan, boter bij de vis. Vandaag leggen we het fundament.

Een van de reacties op mijn lamento was dat we erg veel met elkaar moeten verbinden, om echt te begrijpen hoe je mensen effectief tot ontwikkeling brengt.  Helemaal mee eens – het kost best veel tijd en moeite –  maar al die factoren hangen systematisch samen.  Zo systematisch, dat we niet alle factoren afzonderlijk hoeven te begrijpen. Maar we mogen best even moeite doen!

Een techniek uit wetenschappelijk onderzoek die veel wordt ingezet om bevindingen te staven, is het combineren van verschillende methoden op het te onderzoeken verschijnsel. Triangulatie heet dat. Het idee daarachter is dat je zekerder bent als verschillende methoden hetzelfde resultaat opleveren.

Triangulatie is mijn arcanum.  Want waar lopen wij opleiders en –kundigen nou zo tegenaan?  We trianguleren niet, we leggen simpele verbindingen tussen twee werelden (hersenonderzoek en opleiden).  Wij zijn, met de woorden van Jan Derksen, “goudzoekers in het brein” geworden.  We weten een paar dingen over de werking van het brein en leiden daar meteen hele trainingen uit af.

Eerst even terug naar triangulatie; In mijn eigen simplisme is trianguleren het inzetten van minimaal drie verschillende invalshoeken. De drie invalshoeken die ik ga benutten om de samenhang tussen ons brein en onze trainingsmethoden goed te vatten, ga ik hier uit de doeken doen. 

In deze aflevering doe ik dat door achterover te zitten en anderen te laten spreken:

Onder de titel ‘Red de pschologie uit de klauwen van de hersenonderzoekers’ waarschuwt Jan Derksen in NRC Handelsblad er voor om psychologische problemen te lijf te gaan met neurologische kennis. Derksen sluit zijn vlammende betoog met “Ze (de actuele, academische psychologie) is gericht op verbanden van psychologische feitjes, zonder fatsoenlijke psychologische theorieën, met circuits in de hersenen.”(Opinie en Debat, p2. NRC 12 februari 2011).

Zo, dan hebben we invalshoek nummer 1 bij de hand: de psychologie. Daar mag je overigens gedragswetenschappen in brede zin van maken!

Ik citeer lustig verder. In een recensie van een boek van de toonaangevende Duitse neurowetenschapper Michael Madeja lees ik (vertalend):  “…thema’s als geheugen en leren strikt genomen geen thema’s van hersenonderzoek alleen, maar vallen in het grensgebied tussen gedragsonderzoek (bv. Psychologie, ethologie , anthropologie) aan de ene kant en hersenonderzoek aan de andere kant. De ‘brugdiscipline’, die beide aspecten verbindt, zou typischerwijze de neuropsychologie zijn. Daarover lees je in het boekje niets….(recensie op Amazon.de, over het boek ‘das kleine Buch vom Gehirn’).

Kijk, daar hebben we ze meteen alledrie:  gedragswetenschappen,  neuropsychologie en hersenonderzoek.

Die moet je met elkaar gaan verbinden. Hoe ik dat doe?  Lees daarover verder in de volgende aflevering: “waarom geef ik mezelf geen kusje als ik pijn heb?” .

Zo, vanaf nu sta ik goed op de rails met mijn bijdragen . Ik heb een rode draad, in weet hoe te publiceren en ik heb mezelf alvast een titel opgelegd voor de eerstvolgende blog. Dit kan alleen maar goed gaan….

Advertisements
2 reacties leave one →
  1. 11 april 2012 08:40

    Hoi Sibrenne, fijn dat je er nieuwsgierig op bent geworden! Nieuwsgierigheid is typisch zo’n vehikel voor impliciet leren. Denk maar eens na: wat drijft je nieuwsgierigheid? Dat is niet alleen maar een behoefte aan nieuwe (cognitieve) informatie, maar ook een sensatie, een ‘verheugen op’. Dat kun je nauwelijks sturen. Dus, blijf graag nieuwsgierig!

  2. 11 april 2012 07:34

    Wat een prachtige triangulatie maak je hier! Je maakt me er zeer nieuwsgierig mee naar je vervolg. Wat vast ook je bedoeling is 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: