Skip to content

Een zomermijmering: “Het is zo gegaan dat ik hier ben en kijk.”

17 juli 2012

“Het is zo gegaan dat ik hier ben en kijk.” Een simpele zin. De onopvallende eerste regel van een strofe in een gedicht dat nog acht andere strofen telt met veel opvallender regels. Een zin die je gemakkelijk over het hoofd ziet, maar die overloopt van betekenis. Hij komt uit een gedicht van de onlangs overleden Pools dichteres Wislawa Szymborska. In dat gedicht zit de dichteres aan de oever van een rivier. Ze kijkt om zich heen en beseft dat haar aanwezigheid op die plek een schakel is in een lange keten van gebeurtenissen. Ze is ergens vandaan gekomen en daarvoor op nog vele andere plekken geweest. Ook de boom waaronder zij zit, heeft een lange voorgeschiedenis, net als de rivier en de wolken in lucht. Szymborska is ervan doordrongen dat alle verschijnselen nauw samenhangen met hun omgeving en voorgeschiedenis.

Uiterst blij en tevreden ben ik met de constructieve reacties die ik kreeg op mijn blog “NVO3, de wereld van clicks and bricks” van 16 juni jl.. Reacties die mijn gedachtelijn waardeerden, ondersteunden, kritische reflecties erop en zelfs nieuwe blogs om op het thema door te construeren. Ook aanbod om mee toe zoeken, om bij te dragen aan het vinden van krachtige, werkende en inspirerende routes voor NVO2. Meer dan ik had durven hopen, en met een uitdagende,prikkelende ondertoon. Ik maak de volgende stap en nodig op korte termijn Johan, Jerome, Carlos, Evert, Juan, Cees graag uit voor een vervolgstap. En niet hen alleen natuurlijk: voel je van harte uitgenodigd. Na de vakantie zal ik een cocnreet voorstel doen op de site. Maar nu eerst zomervakantie. Ik hoop voor velen een tijd van ontspanning, reflectie en gewoon genieten!

Ik fantaseer door, indachtig Szymborska aan de oever van die rivier. Alles stroomt, lucht, water, leven. 40 jaar voorgeschiedenis hebben ons gebracht bij vandaag en bereidden de weg naar een in vele opzichten ongewisse toekomst. Dat er een toekomst is zeker. Dat die vorm krijgt door inzet en energie van velen ook. Maar waar het pad ons brengen zal, dat is ongewis. Een uitdaging om vorm te geven aan die toekomst, een uitnodiging ook! Een uitnodiging aan al die mensen die al jaren ziel en zaligheid geven aan het HRD-vak, verbonden professionals. We omarmen het verleden en bouwen daarop voort.

Hier zit ik dan onder een boom 

aan de oever van een rivier,
op een zonnige morgen.
Een nietige gebeurtenis
die niet de geschiedenis ingaat.
Het zijn geen veldslagen en pacten
waarvan de motieven worden onderzocht,
of gedenkwaardige tirannenmoorden.

 

Toch zit ik aan de rivier, dat is een feit.
En nu ik hier ben,
moet ik ergens vandaan zijn gekomen
en daarvoor
op nog vele andere plaatsen zijn geweest,
net zoals veroveraars van landen
voor ze aan boord gingen.

 

Zelfs een vluchtig ogenblik heeft een rijk verleden,
een vrijdag voor een zaterdag,
een mei die aan juni voorafging.
Het heeft zijn eigen horizons,
even werkelijk als in de veldkijkers van bevelhebbers.

 

De boom is een populier die hier al jaren wortelt.
De rivier is de Raba die langer stroomt dan vandaag.
Het paadje is niet eergisteren pas
door de struiken gebaand.
Om die wolken te kunnen verjagen,
moet de wind ze eerst hierheen hebben gewaaid.

 

En hoewel in de buurt niets groots gebeurt,
is de wereld daardoor nog niet armer aan details,
niet minder gefundeerd, niet zwakker gedefinieerd
dan toen volksverhuizingen haar in hun greep hielden.

 

Niet alleen geheime complotten worden in stilte gehuld,
niet alleen kroningen gaan van een gevolg van oorzaken vergezeld.
Rond kunnen niet alleen de jubilea van opstanden zijn,
maar ook de omspoelde steentjes aan de waterkant.

Dicht en verstrengeld is het borduursel van de omstandigheden.

De steken van de mier in het gras.
Het gras dat aan de aarde is genaaid.
Het golfpatroon waardoor een twijgje wordt geregen.

 

Het is zo gegaan dat ik hier ben en kijk.
Boven me fladdert een witte vlinder in de lucht
met vleugeltjes die alleen van hem zijn
en over mijn handen vliegt zijn schaduw,
geen andere, niet zomaar een, alleen de zijne.

 

Wanneer ik zoiets zie, verlaat me altijd de zekerheid
dat wat belangrijk is
belangrijker is dan wat onbelangrijk is.

Wislawa Szymborska (vert. Gerard Rasch)

Advertenties
One Comment leave one →
  1. 18 juli 2012 13:45

    Hoi Han, wat hebben jij en Wislawa Szymborska dit weer prachtig verwoord! Fijne vakantie! Groet, Johan

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: